miércoles, 17 de diciembre de 2014

Foie de pato con langostinos


Como o luns non houbo receita, si recomendación, imos a poñer hoxe un petisco que nos vai vir moi ben para este Nadal.
Non sei si é exactamente un mar e montaña, pero o que si é, é un mar e curral.
Para este sinxelo petisco (as cantidades irán en función dos comensais) imos a necesitar:

Foie micuit de pato
Langostinos frescos
Zume de limón
Aceite de oliva
Pementa negra
Sal Maldón
Tomiño fresco e sal

Comenzamos retirando as cabezas dos langostinos e as peladuras (poderemos conxelalas para facer outro día un bo caldo para un arroz, por exemplo). Mesturamos os langostinos pelados, co zume de limón, o aceite e un pouco de tomiño picado e reservamos durante media hora na neveira.
Cun cortador de fío de aramio ou un coitelo ben afiado e quente, cortamos unhas rodelas de foie, que salpimentaremos e pasaremos por unha tixola, cun fío de aceite, volta e volta. Pasamos o foie a un papel absorbente e reservamos. Ollo co tempo na tixola, pois non queremos que se nos desfagan.
Na mesma tixola salteamos os langostinos, escoados do líquido de maceración, un par de minutos. Pensade que polo efecto do limón xa veñen algo cocidos. Incorporamos líquido da maceración e deixamos quecer un par de minutos.
Para a nosa presentación, poñemos no prato de servizo as rodelas de foie e por riba un langostino. Regamos cun pouco do prebe da cocción e engadimos unhas escamas de sal Maldón. Poñemos un anaco de folla de ceboliño (para darlle un pouco de volumen) ou picamos por riba un pouco de tomiño fresco.
Unha boa combinación de sabores para os petiscos do voso Nadal.


Nota: Como me interesan os vosos comentarios e me gustaría responder directamente, vos agradecería que os comentarios ou consultas as fagades por un destes dous camiños:
No correo:     olivarela@hotmail.es







lunes, 15 de diciembre de 2014

Restaurante Outarelo - Ourense




Ir á entrada en castelán

Hoxe acerco ó blog un dos sitios de Ourense dos que mais me gustan para xantar fora da casa.
Trátase de un clásico da cidade, que aínda que haxa que desprazarse un par de quilómetros, merece a pena.
A filosofía do local, está garantida pola terceira xeración na cociña do Outarelo.
O Outarelo foi fundado no ano 1981 e o arraigo xeracional, fai que siga sendo un lugar de referencia na comida caseira e tradicional, da terra na que se cociña e de moito respecto ó produto empregado.
Xa postos na mesa, imprescindible a especialidade da casa: o bacallau. Os amantes de este produto non poden deixar de probalo.
Dende o meu punto de vista, son de obrigada proba, as anguías fritas, unha mais que boa ensalada de bacallau, a fideuá que fan cas anguías grandes, a carne richada e as sobremesas caseiras, destacando sobre elas as filloas. Carta ampla e están abertos a comidas por encargas.
Ides a encontrar unhas racións xenerosas, que fan que a relación calidade e prezo estea moi ben compensada.
Quedo cunha frase que no seu día me dixo Gerardo (a terceira xeración) "Chamar chámase Restaurante Outarelo, pero estou orgulloso de que sea unha casa de comidas".

Ficha:
Nome:             Restaurante Outarelo
Dirección:       Camiño Real de Santiago, 9 Castro de Beiro-Ourense 
Días apertura: Luns pechado
                       Martes e mércores de 12,00 a 16,00
                       Xoves, venres, sábado e domingo de
                       12,00  a 23,30 
Teléfono:        988 257 700 (Conveniente reservar o fin de semana)
E-mail:            outarelo@gmail.com  
Prezo medio:  Sobre 25€

Nota: Como me interesan os vosos comentarios e me gustaría responder directamente, vos agradecería que os comentarios ou consultas as fagades por un destes dous camiños:
No correo:     olivarela@hotmail.es

martes, 9 de diciembre de 2014

Croquetas de mexillóns

Ir á receita en castelán

A semana pasada fixen croquetas de mexillóns, case con toda seguridade son das que máis me gustan.
Cando tomo unha croqueta, gústame que sexa moi cremosa a bechamel e que sexan de un so elemento. É dicir, si son de xamón, de queixo, de bonito, de mexillóns, etc, sexan soamente de eso. A inclusión de moitos elementos non as vai a facer mas saborosas, evidentemente opinión persoal.
Eu teño, para facer croquetas, como medida dende hai bastante tempo a seguinte proporción: 1x100x100. Quero dicir que para un litro de leite, 100 grs de manteiga e 100 grs de fariña. Se levasen líquido alleo ó leite, descontarase desta a cantidade empregada.
Despois destas premisas imos a precisar:

170 grs de mexillóns
425 ml de leite enteira
75 ml de auga da cocción dos mexillóns
50 grs de manteiga
50 grs de fariña
1/2 cebola ou unha pequena
Sal
Pementa branca
Noz moscada

Evidentemente coma primeiro paso temos que cocer os mexillóns e reservar parte da auga de cocción. Picamos os mexillóns e reservamos.
Picamos mui miúda a cebola e pochamos nunha cullerada de aceite. Escoamos do aceite e reservamos.
Nunha cazola poñemos a manteiga e no momento que está totalmente líquida incorporamos a fariña de golpe. Remexemos de seguido para que se integren ben e facemos un par de minutos, tomará unha lixeira cor marrón clara. Que se coza ben a fariña neste proceso do roux, vai a ir que as nosas croquetas non teñan ese desagradable sabor a fariña.
Apartamos do lume mentres quentamos a leite (penso que deixar arrefriar un pouco o roux, evita a formación de grumos). No momento que a leite está quente, volvemos a arrimar ó lume o roux e imos incorporando a leite os poucos, sen deixar de remexer ate incorporala toda.
Salgamos, engadimos unha pizca de pementa branca e outra de noz moscada. Se esta última pode ser recen relada moito mellor.
Seguimos remexendo e incorporamos a cebola pochada e os mexillóns picados, seguiremos remexendo.
Unha sinal de que a bechamel está no seu punto, é cando ó remexer se separa perfectamente das paredes e do fondo do cazo.
Botamos a mestura nunha bandexa axeitada e tapamos rapidamente con film transparente, co fin de que non nos collan costra. Levamos ó frío e deixamos que colla corpo para usar ó día seguinte.
Chegado o momento de facelas, collemos porcións de masa (ben cas mans ou con dúas culleres) e imos dándolle forma.
Pasamos por fariña sacudindo a sobrante, por ovo e por pan relado (aconsello usar de grao groso, danlle mais crocante).
Chegados a este punto pasamos a fritilas. Eu non as fago en lume arrebatado, prefiro un pouco mais baixo e que vaian collendo cor pouco a pouco.
Se fixéstedes moita masa, unha vez rebozadas é o momento de envasar ó vacío as sobrantes e deixalas a conxelar para outra ocasión.
Ides ter unhas croquetas que vos van a dar moito xogo e que lle van a gustar a todos os da casa.

Nota: Como me interesan os vosos comentarios e me gustaría responder directamente, vos agradecería que os comentarios ou consultas as fagades por un destes dous camiños:
No correo:     olivarela@hotmail.es

 

lunes, 1 de diciembre de 2014

Salmón a baixa temperatura con pasteliños de pataca e Aceite Abril 100% galego

Ir á receita en castelán


Este non é un post patrocinado

O pasado mércores fun invitado, pola empresa ourensá  Aceites Abril, á presentación do seu Aceite de Oliva Virxe Extra, extraído de oliveiras plantadas na súa totalidade en Galicia. Aceite 100% galego.
Atendendo as indicacións dadas, a oliva máis utilizada é a arbequina, que lles permite un cultivo máis intensivo, ademais de adaptarse mellor o noso clima. Pero a picual de crecemento máis tardío, tamén está presente nas súas plantacións.
Aceites Abril ten, neste momento 151 Has. plantadas nas catro provincias galegas, parte delas xa en produción e o resto sobre o 2015.
Pois ben neste evento asistimos a unha cata de aceite e, a min, sorprendeume o sabor deste aceite, un sabor fresco e natural cun lixeiro picor agradable os poucos segundos.
Por ese sabor que eu notei, montei esta receita co Aceite de Oliva Virxe Extra 100% galego de Aceites Abril.
Xa cando o lanzamento de Gotas de Abril fixera outra receita: Montado de tartar de tomate e sandía con pataca e sardiña en aceite con Gotas de Abril
Quixen facer unha receita moi espartana, onde o que predominaran foran os sabores naturais, sen nada que os camuflase. Ó envasar o salmón poderíamos ter introducido un prebe teriyaki, un aceite aromatizado, aneto, etc. Pero non, quería o sabor natural do pescado para que se mesturase co fresco e natural do aceite.
Para a receita necesitaremos: 


Para ó salmón
Lombos de salmón
Para a maionesa
1 xema de ovo
1 dente de allo
Aceite de Oliva Virxe Extra Abril Selección
Sal
Para o pastel de pataca
2 patacas grandes
3 culleradas de maionesa de allo
1 clara a punto de neve
Para emplatar
Aceite de Oliva Virxe Extra de oliveiras galegas Abril
Sal Maldón
Xemas de espárragos verdes 

Comenzamos por preparar os nosos lombos de salmón, sen pel nin espiñas e envasalos ó vacío. Reservamos.
Poñemos a cocer ó vapor as xemas dos espárragos verdes. Cando estean, teremos o aceite galego nun bol e introduciremos nel as xemas dos espárragos.
Nunha cazola poñemos a cocer as patacas con pel. Mentres cocen, imos a facer a maionesa. Picamos o allo (a metade se non a queredes moi intensa), separamos a xema da clara, que reservaremos, e no vaso do batedor poñemos o allo, a xema e sal. Imos incorporando o aceite para facer a maionesa. Non nos interesa moi espesa, pois vai a mesturar cas patacas.
Pelamos as patacas cando se poidan manexar, cortamos en anacos e cun garfo imos chafando ate obter un puré.
Engadimos ó puré as tres culleradas da maionesa de allo, mesturando ben e a continuación a clara a punto de neve. Remexeremos de forma envolvente, co fin de que nos quede unha masa untuosa.
Poñemos a masa resultante nunha manga pasteleira cunha boquilla rizada. Nunha fonte de forno, cuberta con papel de forno, imos facendo os nosos pasteliños.
Levamos ó forno, prequecido a 190º e retiraremos cando vemos que comenzan a tomar a cor do pan. Van a quedarnos cunha lixeira costra por fora e moi suaves no interior.
Mentres os pasteliños están no forno, poñemos auga a quentar e manteremos as bolsas do salmón dentro, a unha temperatura entre 50º e 55º uns 15 minutos (sobre 250 grs de salmón, a máis cantidade máis tempo).
Dúas precisións sobre esto:
1º Hai que ter todo preparado para emplatar, pois arrefría bastante pronto.
2º Debido á baixa temperatura, non se pode rexenerar o que sobre. Debe ser consumido no momento.
Con todo preparado procedemos al emplatado, poñendo unha base con tres ou catro xemas de espárrago, tres pasteliños de pataca e sobre os espárragos o lombo do salmón recen sacado da bolsa. Salgamos con sal maldón e regamos co Aceite de Oliva Virxe Extra de oliveiras galegas de Abril.
Rápido para a mesa e a degustar un prato cheo de sabores naturais. Ides a encontrar unha textura no salmón, que vos van a quedar ganas de repetir
Consello: podemos levar á mesa a botella do aceite, para que ó abrir o pescado botar un fío máis no seu interior. 

Nota: Como me interesan os vosos comentarios e me gustaría responder directamente, vos agradecería que os comentarios ou consultas as fagades por un destes dous camiños:
No correo:     olivarela@hotmail.es

lunes, 24 de noviembre de 2014

Ensalada de verduriñas atempadas con polbiños en conserva


Nesta semana continuamos cunha ensalada, pero nesta ocasión atempada. Imos camiño do frío e teremos que ir cambiando os noso hábitos gastronómicos, como si de un cambio de armario se tratase.
Esta ensalada de verduriñas a imos a completar con unha conserva. Xa sabedes que temos que poñer as conservas en valor e darlle un tratamento digno de un prato completo.
Neste caso a conserva usada non é das mais habituais nas nosas casas: polbiños.
Xa metidos en faena, imos a precisar:

Polbiños en conserva
Pemento vermello
Pemento verde
Cenoria
Ceboletas pequenas
Allos tenros
Espárragos verdes
Cherrys variados

Para darlle algo de vistosidade o noso prato, imos a facer un pequeno atado con parte das verduras a usar. Cortamos algunhas follas dos allos tenros, as lavamos, e escaldamos un par de minutos en auga fervendo. Sacamos da auga quente e arrefriamos rapidamente para que non perdan a súa cor verde. Poñemos entre dous papeis de cociña para secar.
As verduras que imos a usar para o atado, son os pementos e as cenorias. Cortamos en bastóns e salteamos nunha cullerada de aceite. Non queremos que se nos pasen moito, queremos que nos queden ó dente. Con estas verduras e as follas dos allos, imos facendo os atados.
Nunha prancha untada con aceite, salteamos o resto das verduras para que nos collan ese sabor do feito a prancha, se fose necesario botamos un pouco mais de aceite (resultan moi prácticos os aceites en spray). Unha vez feitas as verduras, pasámolas o prato de servizo e, na mesma prancha, salteamos os polbiños (escoados do líquido de goberno da lata). Queremos que collan un pouco de temperatura.
Colocamos os polbiños por riba das verduras e nun lateral colocamos os atados.
Coido que o aceite que levan as verduriñas despois do salteado xa lles é suficiente, pero xa sabedes se queredes completala cun aliño, adiante.
Vai a quedarvos un primeiro prato moi vistoso e colorido.

Nota: Como me interesan os vosos comentarios e me gustaría responder directamente, vos agradecería que os comentarios ou consultas as fagades por un destes dous camiños:
No correo:     olivarela@hotmail.es

miércoles, 19 de noviembre de 2014

Ensalada de brotes, granada e caqui con vinagreta de caqui

Ir á receita en castelán 

Xa sei que empezamos a levar os lumes das nosas cociñas pratos de culler, pero non podía deixar de compartir esta ensalada con froitas de tempada. As temperaturas que estamos a ter, aínda nos permiten levar ensaladas á mesa.
Gústame o conxunto do doce do caqui e a explosión do gran da granada o triscalo na boca e todo elo envolto por unha vinagreta moi equilibrada.
Imos a precisar o seguinte:

1 caqui
1 granada
Brotes de ensalada
1 ceboleta pequena
Sal
Tres pementas
Vinagre de Jerez
Aceite de oliva

Pelamos e cortamos o caqui en anacos pequenos. Reservamos un pouco para picar miúdo para a vinagreta.
Partimos a granada pola metade e poñéndoa na palma da man, golpeamos co mango do coitelo e desprenderanse moi fácilmente os grans.
Preparamos a vinagreta con una proporción de 3 a 1 de aceite e vinagre, batemos para emulsionar. Incorporamos a ceboleta cortada moi miúda e o caqui reservado tamén moi picado. Salgamos e botamos as tres pementas recén moídas. Reservamos
Sobre unha base de brotes  poñemos os anacos do caqui, os grans da granada e aliñamos ca vinagreta preparada.
Unha mas que boa opción de ensalada que, a pesar do tempo que tira a frío, entra moi ben.







Nota: Como me interesan os vosos comentarios e me gustaría responder directamente, vos agradecería que os comentarios ou consultas as fagades por un destes dous camiños:
No correo:     olivarela@hotmail.es
 

lunes, 17 de noviembre de 2014

Bacallau con patacas


Diredes, este home está metido nunha seta de adoradores do bacallau. Pero non, esta receita é coma continuación da anterior, para aproveitar o bacallau sobrante despois de sacarlle os lombos.
É o típico bacallau con patacas, pero ímolo a presentar de outro xeito, para darlle variedade a nosa mesa.
Para catro pax, necesitaremos aproximadamente:

1 Kg de patacas
500 grs de bacallau desalgado
1 cebola
1 pemento roxo
Aceite de oliva
Pirixel e sal

Arrimamos unha cazola ó lume e poñemos a ferver as patacas con pel. Reservamos ate que podamos manipulalas.
Desmiuzamos o bacallau (facelo cas mans e no co coitelo, vai a quedarvos mellor). Reservamos.
Nunha tixola con dúas ou tres culleradas de aceite e a lume brando, pochamos a cebola ate que comence a coller cor.
Nese momento incorporamos o bacallau e o pemento roxo, dámoslle unhas voltas e deixamos que se faga uns minutos.
Mentres pelamos as patacas e cortámolas en rodelas como de algo máis de medio centímetro, as salgamos e regamos cun fío de aceite de oliva.
Imos poñendo rodela de pataca, mestura de bacallau con verduras, rodela de pataca, mestura de bacallau e verduras  e pirixel picado.
Se fose do voso gusto, podedes levalo ó forno uns cinco minutos.
Á mesa e a disfrutar deste bacallau con patacas. 

Nota: Como me interesan os vosos comentarios e me gustaría responder directamente, vos agradecería que os comentarios ou consultas as fagades por un destes dous camiños:
No correo:     olivarela@hotmail.es